14 Nisan 2010 Çarşamba

SQL Server 2005 de Web Service ( HTTP EndPoint ) Kullanımı


SQL Server 2005 ile IIS olmadan web service yayımlamak mümkün.. Bunun için SQL Server ınızın Windows 2003 / 2008 server veya XP Service Pack 2 üzerine kurulmuş olması gerekiyor.

SQL Server 2005 ile gelen native xml web servislerin nasıl kullanılacağına bir göz atalım..


AdventureWorks database inde bir procedür yaratalım

CREATE PROCEDURE Production.sp_GetProducts
AS
SELECT
ProductID,
ProductNumber,
Name,
ListPrice
FROM Production.Product

GO

Bu proc. bize tüm ürünlerin adı, numarasını ve liste fiyatını gösterecek ve bu prosedürü bir web method haline getirerek web service ile çağıracağız..

SELECT endpoint_id,name FROM sys.endpoints

Yukardaki kodu çalıştırırsanız, sistem tarafından hazırlnamış ve kullanılan endpoint listesini görebilirsiniz..


CREATE ENDPOINT GetProductsEndPoint
STATE = STARTED
AS HTTP
(
PATH = '/Product',
AUTHENTICATION = (INTEGRATED),
PORTS = (CLEAR),
SITE = 'myServerName'
)
FOR SOAP
(
WEBMETHOD 'ProductList'
(NAME='AdventureWorks.Production.sp_GetProducts'),
BATCHES = DISABLED,
WSDL = DEFAULT,
DATABASE = 'AdventureWorks',
NAMESPACE = 'http://tempUri.org/'
)
go

STATE



  • STARTED : Çalışır durumda. Dinliyor ve cevap veriyor

  • DISABLED : Devre dışı.. Dinleme ve cevap verme işlemleri çalışmıyor

  • STOPPED : Dinliyor ancak istemciden istek geldiğinde hata veriyor



HTTP de kullanılan parametreler:
- PATH = '/Product' WebService e ulaşmak için kullanacağımız virtual path. Örneğin "localhost/Product?wsdl" ile ulaşabileceğiz

- AUTHENTICATION = (INTEGRATED) :


  • INTEGRATED : En güvenilir mod. Mümkünse Kerberos-based authentication, değilse NTLM kullanır.

  • DIGEST - INTEGRATED kadar güvenli değildir. Eğer INTEGRATED kullanamıyorsunuz bu modu kullanabilirsiniz

  • BASIC - En az güvenilir moddur. INTEGRATED or DIGEST yöntemleri kullanılamıyorsa kullanılmalıdır. PORT değeri (SSL) olursa çalışır




- PORTS = (CLEAR),



  • CLEAR : HTTP (default 80) port

  • SSL : HTTPS (default 443)




- SITE = 'myServerName' -- Web service in çalışağı makinenin adıdır.. Direk makine ismi verilir. myServerMyInstance gibi bir SQL server instance yarattıysanız ve host unuz bu server olacaksa bile SITE = myServer verilmelidir.


"http://myServerName/Product?wsdl" web service imizi çalışacağı adres.

Şimdi de bunu nasıl çağıracağımızı basit bir asp.net örneği görelim..



  1. Visual Studio 2005 i açın ve yeni bir web projesi oluşturun..

  2. Projenin üzerine sağ tuş ile gelen menüden "Add Web Reference" a tıklayın..

  3. URL'ye "http://myServerName/Product?wsdl" yazın ve "GO" ya basın.. Bu web service de tanımlı web method ların listesini göreceksiniz. Biz sadece "ProductList" isimli bir method oluşturmuştuk..

  4. WebReference name kutusuna "Products" yazın ve "Add Reference" butonuna basın..



Solution Explorer da App_WebReferences>Products>Product.discomap ve App_WebReferences>Products>Product.wsdl isimli 2 dosya eklendiğini göreceksiniz..

Yeni bir web sayfası ekleyin..
Üzerine bir GridView nesnesi ekleyip ID'sini "grdProducts" olarak değiştirin..

Bir button ekleyin ve ID sini "btnLoadProducts" olarak değiştirin.. Butonun onclick ine kod yazacağız ve grid i dolduracağız..

protected void btnLoadProducts_Click(object sender, EventArgs e)
{
Products.GetProductsEndPoint productEndPoint = new Products.GetProductsEndPoint();
productEndPoint.Credentials = System.Net.CredentialCache.DefaultCredentials;

object[] result = productEndPoint.ProductList();

foreach (object o in result)
{
if (o is DataSet)
{
grdProducts.DataSource = (o as DataSet).Tables[0];
grdProducts.DataBind();
break;
}
}
}

Web Method çağırıldığı zaman bir object array döner. Array in itemlarından bir tanesi de webmethod dan dönen tüm resultset i dataset olarak verir. Biz tek bir recordset döndürdüğümüz için DataSet içerisinde 1 tane DataTable taşıyacaktır. Bu datatable ı , grid in source olarak gösterdiğimizde işimiz bitmiş oluyor..

1 Nisan 2010 Perşembe

Google DocVerse 'i satın aldı.

 Google, DocVerse'i satın aldı. Cloud Computing'in en yaygın örneklerinden biri olan Google Docs artık DocVerse'in sağladığı paylaşım özellikleri ile daha da güçleneceğe benziyor. 


Artık sadece online dosyalarımızı değil, bilgisayarımızdaki dosyalarımızı ve klasörlerimizi de  google docs'a yükleyip, cloud computing nimetlerinden faydalanabileceğiz. 



Google Docs'daki dökümanlarımızı desktop'da rahatça kullanabilmemiz için de memeo isimli bir uygulama yazmış google.
Google Docs'u aktif olarak kullanmaya başlayınca senkronizasyon ve yedekleme ihtiyaçlarımız da doğacak tabii ki. Bunun için de syncplicity uygulaması imdadımıza yetişiyor.

Google, gelecek Cloud'da diyor ve bununla ilgili yatırımlarına devam edecek gibi görünüyor. Bakalım, gelecekte neler olacak?




Google'ın DocVerse'i almasıyle ilgili haberi google'ın blog'ından okuyabilirsiniz : http://googleenterprise.blogspot.com/2010/03/google-docs-welcomes-docverse.html

29 Mart 2010 Pazartesi

Kimball'dan Veri Ambarı Geliştirme Önerileri

Ralph Kimball, The Data Warehouse Toolkit isimli kitabında, yeni bir veri ambarı geliştirirken dikkat edilmesi gereken tuzaklardan bahsetmiş.
İşte Kimball'ın önerileri :
  • İş gereksinimleri ve amaçlarına odaklanmak yerine teknoloji ve dataya takılmayın.
  • Veri ambarı işini destekleyenlerin makul bir yönetim vizyonuna sahip olmaması veya işi yeterince sahiplenmemesi sorun olabilir.
  • Kolay yönetilebilir, ilgi çekici devam edecek proje yerine, çok büyük, yıllar sürecek ve çaba gerektiren projeler ile mücadele etmeyin.
  • Dimensional modellere dayanan kullanışlı bir görsellik yaratmadan, normalize edilmiş veri yapılarına enerji harcamayın.
  • Arka plandaki operasyonel performans ve geliştirme kolaylığından fazla, ön yüzün kullanım kolaylığı ve performansına önem vermeyin.
  • Belki sorgulanabilir diye, görsel katmanı fazla karmaşık yapmayın. Veritabanı tasarımcıları, karmaşık sorgular yerine, kullanıcıların basit ihtiyaçlarını karşılarlar ise daha fazla takdir edilirler.
  • Ortak, birbirine bağlanabilen dimension tablolarından oluşan veri mimarisi yerine tek başına kullanılabilecek dimension tablolarından oluşan yapılar kurun.
  • Görsel alandaki dimension yapılarına sadece özet data yükleyin.
  • Bir işin gereksinimlerinin, altındaki verinin ve işin yapıldığı teknolojinin statik olduğunu varsayın.
  • Veri ambarının başarısının kullanıcının işi benimsemesiyle ilgili olduğunu unutmayın. Kullanıcı, veri ambarını karar vermenin temeli olarak kabul etmezse tüm çabalarınız boşa gider.

Inmon ve Kimball'ın Data Warehouse Modellemeleri

Mary Breslin, data warehouse modellemenin iki babası Kimball ve Inmon un modellerini karsilastırdığı bir makale yazmış. İşte makalenin kısa bir özeti

Inmon'un yaklaşımı, klasik ilişkisel veritabanı araçları ve yöntemleri kullanılarak yapılan "top-down development" üzerine kurulu.

Inmon, data warehouse'u daha büyük bir bilgi ortamının bir parçası olarak görüyor. Bu büyük bilgi ortamına da CIF (Corporate ınformation Factory) adını veriyor. Data warehouse'un daha büyük ortamlara iyi uyum sağlaması için, bir atomik bir de birimlere özel veri tabanı olması gerektiğini savunuyor.

Inmon'ın yöntemleri sadece IT uzmanları tarafından aktif olarak kullanılabilir durumda. Son kullanıcılar geliştirme aşamasında aktif rol oynamıyor. Kısacası Inmon'un yaklaşımı daha teknik bir yaklaşım.

Operasyonel (Transactional) sistemlerde işlenen veri, gerekli şekillerde düzenlenerek (Bu işleme ETL deniyor) atomik veritabanına taşınıyor. Her bir departman için, ihtiyaca göre ayrı bir veritabanı tasarlanıyor ve bu veritabanları temel verileri atomik veritabanından alıyor. Böylece departmanların aldıkları raporlar arasında veri uyumsuzluğu sorunu olmuyor.

Kimball'in yaklaşımı ise geleneksel veritabanı tasarım metodlarından farklı. "Bottom - up" yaklaşımı ile her iş süreci için ayrı bir data mart oluşturmayı tavsiye ediyor. Tüm bu data mart ların toplamı ise kuruluşun data warehouse U oluyor. Çeşitli data mart'lar arasında iletişim kurmak için de "data bus" dediği ve tüm data Mart'ların standarta uygun veri boyutları ile modellenmesini gerektiren bir mimari öneriyor.

Verinin son kullanici tarafindan daha rahat anlasilmasi ve performans nedeniyle Normalizasyon kurallarının gecerli olmadigi Dimensional veri modeli tasarimlarda çok merkezi rol oynuyor. Dimensional modelde iki çeşit tablo oluyor. Fact tablolar, çok fazla satırdan olusan ancak buna karşılık az kolon içeren foerign key ve metrik ölçüm dısında bir veri tutmayan tablolara deniyor. Dimension tablolar ise fact tablolardaki verinin detaylarını ve ozelliklerini tutan tablolar ve fact e göre daha az satır içermelerine rağmen yüzlerce kolondan oluşabiliyorlar.

Inmon ve Kimball' in modellerinin benzer noktaları da var.Her ikisi de farklı yöntemlerle de olsa zaman özelliği tutmak gerektiğini savunuyor. Her iki model de verilerin transactional sistemden aktarılırken standartlastirilmasi ve düzenlenmesini oneriyor (ETL)

Hangi modelin kullanılacağı tamamen ihtiyaclara ve isin yapısına göre verilecek bir karar.


Makeleyi okumak için : http://www.bi-bestpractices.com/view-articles/4768

10 Şubat 2010 Çarşamba

Business 2.0 : Digital Age Business

Presentation of Yüce Zerey

29 Ocak 2010 Cuma

Free Icon

Ücretsiz icon setleri bulunabilecek birkaç güzel link.

23 Ocak 2009 Cuma

Boyutu değişen pencerenin boyutunu öğrenme(Firefox ve IE de çalışır)

,,,,,,,

İşte ie ve firefox da çalışan, pencerenin boyutunun değiştiğinden haberdar olan bir javascript örneği.

<!DOCTYPE html PUBLIC "-//W3C//DTD XHTML 1.0 Transitional//EN" "http://www.w3.org/TR/xhtml1/DTD/xhtml1-transitional.dtd">
<html xmlns="http://www.w3.org/1999/xhtml">

<head>

<script language="javascript" type="text/javascript">

//Browser'ın boyutu her değiştiğinde windowResized fonksiyonu çalışacak

window.onresize = windowResized;

//Do it on every window resize-
function windowResized(e){
var myWidth = 0, myHeight = 0;
if( typeof( window.innerWidth ) == 'number' ) {
//Non-IE
myWidth = window.innerWidth;
myHeight = window.innerHeight;
} else if( document.documentElement && ( document.documentElement.clientWidth || document.documentElement.clientHeight ) ) {
//IE 6+ in 'standards compliant mode'
myWidth = document.documentElement.clientWidth;
myHeight = document.documentElement.clientHeight;
} else if( document.body && ( document.body.clientWidth || document.body.clientHeight ) ) {
//IE 4 compatible
myWidth = document.body.clientWidth;
myHeight = document.body.clientHeight;
}
alert("Boyutlar = " + myWidth + " x " + myHeight);
}</script>

// Ayrı ayrı almaya ihtiyacınız vars aşağıdaki fonksiyonları da kullanabilirsiniz

function getWindowHeight(){
var myHeight = 0;
if( typeof( window.innerHeight ) == 'number' ) {
//Non-IE
myHeight = window.innerHeight;
} else if( document.documentElement && document.documentElement.clientHeight ) ) {
//IE 6+ in 'standards compliant mode'
myHeight = document.documentElement.clientHeight;
} else if( document.body && document.body.clientHeight ) ) {
//IE 4 compatible
myHeight = document.body.clientHeight;
}

return myHeight;
}

function getWindowWidth(){
var myWidth = 0;
if( typeof( window.innerWidth ) == 'number' ) {
//Non-IE
myWidth = window.innerWidth;
} else if( document.documentElement && document.documentElement.clientWidth ) ) {
//IE 6+ in 'standards compliant mode'
myWidth = document.documentElement.clientWidth;
} else if( document.body && document.body.clientWidth ) ) {
//IE 4 compatible
myWidth = document.body.clientWidth;
}

return myWidth;
}

</head>

<body> Yeni boyutları görmek için browser penceresinin boyutunu değiştiriniz. </body>

</html>